تاریخ انتشار: ۱۴۰۲/۰۲/۲۶ - تعداد بازدید: 451
مصرف بیش از حد نمک علاوه بر افزایش خطر فشار خون بالا و بیماریهای قلبیعروقی، ممکن است بر عملکرد سیستم ایمنی بدن نیز تأثیر بگذارد. برخی پژوهشها نشان میدهند که رژیم غذایی پرنمک میتواند در افزایش خطر یا تشدید برخی بیماریهای خودایمنی مانند اماس (اسکلروز متعدد) نقش داشته باشد. البته این ارتباط هنوز بهطور قطعی در انسانها اثبات نشده است.
سیستم ایمنی وظیفه محافظت از بدن در برابر عوامل بیماریزا را بر عهده دارد. در بیماریهای خودایمنی، این سیستم بهاشتباه به سلولها و بافتهای بدن حمله میکند.
بر اساس یافتههای برخی پژوهشگران، مصرف زیاد نمک ممکن است فعالیت بعضی از سلولهای ایمنی را تغییر دهد و زمینه را برای بروز واکنشهای خودایمنی فراهم کند. این موضوع توجه دانشمندان را به نقش رژیم غذایی در کنار عوامل ژنتیکی و محیطی جلب کرده است.
اماس یا اسکلروز متعدد، یک بیماری مزمن است که در آن سیستم ایمنی به غلاف محافظ رشتههای عصبی در مغز و نخاع آسیب میرساند. این بیماری میتواند علائمی مانند خستگی، اختلالات بینایی، بیحسی و مشکلات حرکتی ایجاد کند.
در پژوهشی که روی موشهای دارای استعداد ژنتیکی ابتلا به اماس انجام شد، حیواناتی که رژیم غذایی پرنمک داشتند، در مقایسه با موشهایی که نمک متعادلتری دریافت میکردند، وضعیت بیماری شدیدتری نشان دادند.
این یافتهها احتمال میدهند که مصرف زیاد نمک در کنار استعداد ژنتیکی و سایر عوامل محیطی در بیماریهای خودایمنی نقش داشته باشد. بااینحال، نتایج مطالعات حیوانی را نمیتوان مستقیماً به انسانها تعمیم داد.
دیابت نوع یک نیز از بیماریهای خودایمنی محسوب میشود. در این بیماری، سیستم ایمنی به سلولهای تولیدکننده انسولین در لوزالمعده حمله میکند.
برخی یافتههای پژوهشی این احتمال را مطرح کردهاند که رژیم غذایی و عوامل محیطی ممکن است در کنار زمینه ژنتیکی بر خطر ابتلا به بیماریهای خودایمنی، از جمله دیابت نوع یک، تأثیر بگذارند. بااینحال، شواهد موجود برای نتیجهگیری قطعی درباره نقش مستقیم مصرف زیاد نمک در ایجاد این بیماری کافی نیست.
بیماریهای خودایمنی معمولاً نتیجه تعامل پیچیده عوامل مختلف هستند و نمیتوان بروز آنها را تنها به یک عامل نسبت داد. از جمله عوامل مورد بررسی در پژوهشهای مرتبط میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
عوامل ژنتیکی: برخی افراد به دلیل ویژگیهای ژنتیکی، استعداد بیشتری برای ابتلا به بیماریهای خودایمنی دارند.
عوامل محیطی: شرایط محیطی و برخی مواجهههای بیرونی ممکن است در کنار زمینه ژنتیکی بر خطر بیماری تأثیر بگذارند.
کمبود ویتامین D: وضعیت ویتامین D در ارتباط با برخی بیماریهای خودایمنی، از جمله اماس، مورد مطالعه قرار گرفته است.
سیگار کشیدن: مصرف دخانیات با افزایش خطر برخی بیماریها و عوامل نامطلوب برای سلامت ارتباط دارد.
رژیم غذایی: ترکیب و کیفیت رژیم غذایی، از جمله میزان دریافت نمک، یکی از موضوعات مورد توجه پژوهشگران است.
وجود این عوامل به معنای آن نیست که هر فرد دارای یکی از آنها حتماً به بیماری خودایمنی مبتلا خواهد شد.
برای پاسخ قطعی به این پرسش، به مطالعات انسانی بیشتری نیاز است. پژوهشگران پیشنهاد کردهاند که تأثیر کاهش مصرف نمک بر وضعیت بیماران مبتلا به اماس بررسی شود تا مشخص شود آیا این تغییر غذایی میتواند بر علائم یا روند بیماری اثر بگذارد یا خیر.
در حال حاضر، کاهش مصرف نمک بهعنوان یکی از اقدامات مفید برای کنترل فشار خون و حفظ سلامت قلب و عروق شناخته میشود؛ اما نمیتوان آن را روشی اثباتشده برای پیشگیری یا درمان اماس دانست.
افراد مبتلا به اماس باید تغییرات مهم در رژیم غذایی خود را با پزشک معالج در میان بگذارند و داروهای تجویزشده را بدون نظر پزشک قطع نکنند.
برای کاهش دریافت نمک در رژیم غذایی روزانه، رعایت چند نکته ساده میتواند مفید باشد:
هنگام پخت غذا، نمک کمتری اضافه کنید.
مصرف غذاهای فرآوریشده، کنسروها و خوراکیهای شور را محدود کنید.
برچسب تغذیهای محصولات را بررسی کنید و گزینههای کمنمک را انتخاب کنید.
بهجای نمک بیشتر، از سبزیهای معطر، آبلیمو و ادویههای مناسب برای طعمدار کردن غذا استفاده کنید.
مصرف روزانه نمک را در حد توصیهشده نگه دارید.
مصرف زیاد نمک ممکن است فراتر از تأثیرات شناختهشده خود بر فشار خون و سلامت قلب، بر عملکرد سیستم ایمنی نیز اثر بگذارد. برخی مطالعات حیوانی احتمال ارتباط میان رژیم غذایی پرنمک و تشدید بیماریهای خودایمنی مانند اماس را مطرح کردهاند؛ اما برای اثبات این ارتباط در انسانها، هنوز به پژوهشهای بیشتری نیاز است.
بهترین رویکرد، رعایت یک رژیم غذایی متعادل، محدود کردن مصرف نمک و غذاهای فرآوریشده و پیگیری توصیههای پزشکی است. همچنین باید به یاد داشت که کاهش مصرف نمک جا